Учора ранiцай яшчэ не было снегу. Я захварэла i не выходзiла на вулiцу. А калi мой малодшы брацiк Глеб прыйшоý са школы, ён сказаý: "Снег пайшоý! Ура!". Я спачатку не паверыла яго словам, кажу:"Якi снег! Гэта, напэýна, дождж!". Но потым я зiрнула ý акно - снег сапраýды iшoý! Над Мiнскам лёталi вясёлыя сняжынкi, якiя зазiралi ý вакно i падалi ýнiз.
